Łączka

spektakl poświęcony pamięci Żołnierzy Wyklętych

Wiersze Przemysława Dakowicza z tomu Łączka są literackim hołdem złożonym bohaterom walki o wolną Polskę, Żołnierzom Niezłomnym-Wyklętym. Prezentowane w formie spektaklu słowno-muzycznego, wzbogacone kompozycjami wybitnego twórcy Mikołaja Hertla, stanowią spójną opowieść o Polsce, której nie zdołali uśmiercić komunistyczne władze.

Spektakl bierze za temat ukrytą warstwę powązkowskiej „Łączki” - zagruzowaną niewygodną przeszłość, próbuje odnaleźć odpowiedzi na niezwykle trudne pytania, czy będziemy w stanie sprostać temu wyzwaniu, przed którym stawia nas nasza własna przeszłość? Czy zdołamy doprowadzić do końca proces rekonstruowania naszej zgruchotanej tożsamości? Co możemy dać oprócz wielkich słów i symbolicznych gestów?

Kwatera „Ł” warszawskiego Cmentarza Wojskowego na Powązkach, zwana także Łączką, jest dziś najważniejszym miejscem w Polsce, samym centrum naszej tragicznej tożsamości. To ziemia, która woła o pamięć. W późnych latach 40. i wczesnych 50. chowano tam w tajemnicy zwłoki więźniów zabitych w więzieniu mokotowskim. W prostokącie, którego boki mają po kilkanaście metrów długości, spoczęły ciała 300–400 skazańców lub aresztantów zakatowanych w trakcie przesłuchań.

W znakomitej większości byli to bohaterowie okresu okupacji i pierwszych lat powojennych, m.in. generał August Emil Fieldorf „Nil”, major Hieronim Dekutowski „Zapora”, rotmistrz Witold Pilecki i wielu innych.

W latach pięćdziesiątych na „Łączkę” nawieziono grubą warstwę ziemi i gruzu. To była warstwa maskująca. Narosła na niej warstwa trzecia — tyleż materialna, co symboliczna: cmentarne wysypisko. Nad grobami największych bohaterów, którzy stali się bezimiennymi ofiarami, ulokowano śmietnik.

W siódmej dekadzie ubiegłego wieku zdecydowano o poszerzeniu obszaru cmentarnego i część „Łączki” przystosowano do oficjalnych pochówków. Na powierzchni kwatery „Ł” zaczęły wyrastać groby budowniczych totalitarnego systemu PRL.

Od kilku lat ciała Niezłomnych wydobywane są z ziemi, identyfikowane i grzebane z należnymi honorami. Dokonuje się symboliczne przywrócenie tożsamości i pamięci całej polskiej wspólnocie.

Występują:
Jerzy Zelnik
Ewelina Siedlecka-Kosińska
Katarzyna Kamer(wiolonczela)
Piotr rodowicz(kontrabas)
Przemysław Dakowicz(komentator)

Muzyka:
Mikołaj Hertel